Montagne Bourbonnaise

Montagne Bourbonnaise
Kom binnen, een kijkje in ons huis nemen. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

dinsdag 6 december 2016

Tussenblogje...


Zo, even een tussenblogje.

De weken vliegen hier voorbij, weken waarin er vrij weinig bijzonders gebeurt is. NOU JA ZEG...
Laat ik zo zeggen, niet echt noemenswaardige dingen. Zelfs Sinterklaas is ons vergeten, anders had ik hier nog een opsomming kunnen geven van alle dikke cadeau's. HELAAS ;-(
Ondertussen weer een jaartje erbij op, maar of je daar nu blij mee moet zijn op mijn leeftijd. DENK HET NIET.
Dagelijks vele wandelingen met de drie honden. ZUCHT...
Bijna dagelijks kijken naar een andere auto, we zijn er nog niet uit wat voor auto, maar dat we binnen niet al te lange tijd een andere moeten hebben wordt met de dag duidelijker. ERG VERVELEND...

Vandaag voor het eerst weer even mijn klein fototoestelletje mee gehad tijdens de hondenwandeling.

DAN MAAR EEN PAAR FOTO'S...


Heerlijk weertje...


Onze Mila is hier al redelijk ingeburgerd...


Nah... wat een leuk hekje hè!!!


Mila en Vidor samen aan het eendjes spotten...


Zo maar even voor de mooi ;-)


Gelukkig is onze Mitsie ook nog steeds van de partij...

Ondertussen zijn we alweer de dagen aan het aftellen, we hopen over twee weekjes weer in Le Pre Bonnet te zijn. Om daar de feestdagen te vieren door te brengen... Hahaha, GRAPJE.



donderdag 3 november 2016

Week 22... 2016 (laatste week)


Zo'n laatste week van ons verblijf in Frankrijk staat bijna in zijn geheel in het teken van de terugkeer naar Nederland. Een week met hele dubbele gevoelens. De ene seconde het gevoel van 'FIJN' en een seconde later 'BAH'.
Fijn, voornamelijk omdat het leven in ons huis in Nederland toch net even wat geriefelijker is.
Bah, omdat je toch heel wat achter laat, vooral de natuur en de stilte.


Bijna nooit, tijdens mijn dagelijkse wandelingen, kwam ik iemand tegen.

Tja... wat deden we zoal in week 22, ben het al haast vergeten omdat het alweer zo ver weg lijkt.
We zijn veel weggeweest, leuke wandelingen op leuke plekken gemaakt, afscheid genomen van vrienden, gesopt en gepoetst, laatste frituurtjes naar binnen gewerkt, potplanten allemaal naar binnen gebracht...
Om vervolgens, afgelopen zaterdag, tegen 9.30 uur te vertrekken met een volgepakte auto (drie honden, drie katten, wijzelf, de 'vreetkeet' voor onderweg, uiteraard ook de koelbox en veel andere meuk) en een nog vollere aanhanger.
Bleven we op ongeveer 500 meter vanaf ons huis steken, de auto kreeg de aanhanger de berg niet op. Voor degenen die al eens bij ons geweest zijn, die weten waarschijnlijk wel welk steil stuk ik bedoel... voor de anderen kan ik zeggen dat het een BEHOORLIJK steil stukje weg is.
Na veel proberen zijn we uit de auto gestapt, aanhanger erachter weg, auto omhoog en vervolgens de aanhanger omhoog trekken en duwen, waarbij we telkens dikke stenen achter de wielen moesten leggen voor het geval de aanhanger met een vaart terug zou rollen.
Een klein uurtje zweten en zwoegen om de aanhanger zo'n 50 meter omhoog te verplaatsen ;-(
Gelukkig is daarna de reis soepeltjes verlopen, wel wat extra pauzes i.v.m. onze Mila.

Nu, weer terug in Nederland. Kan vertellen dat het even flink wennen is. Vooral voor de honden, die in Frankrijk alle vrijheid hebben en hier plots aangelijnd mee moeten.

Al met al was het me het zomertje wel, natuurlijk wisten we van tevoren dat het met een puppy anders dan anders zou worden, maar dat het zo zou gaan als dat het ging daar hadden wij geen rekening mee gehouden. Dat er zelfs momenten waren dat ik wel terug naar Nederland wou, maar vanwege het 'gedokter' met Mila niet kon.
Toch, was het overwegend wel een fijne zomer en verheug ik me op de volgende reis die kant op.


Nog een paar weekjes (stuk of 7/8), een paar tandartsbezoekjes (stuk of 2/3) etc. etc. en dan gaan we weer. Heb er alweer zin in ;-)
Maar eerst nog even een kraambezoekje bij onze buurtjes, om ons nieuw buurmeisje Sophie te bewonderen...

Afgelopen week trouwens even naar de bibliotheek geweest, met het aangevreten boek (Mila) over hondenopvoeding. Zag er best wat tegen aan. Maar o zo lief, ze vonden het totaal geen probleem, ik mocht het boek kosteloos houden. Ach... zo gek is het hier nog niet in Nederland.


Nog even een laatste foto van Vidor en Mila op Vidors berg, wat ondertussen Vidor en Mila's berg geworden is.
Ons 'klein' Frans meisje, Mila, moet nu hier in Nederland inburgeren. Denk dat we een inburgeringscursus gaan doen, nemen we gelijk grote broer mee... op naar de hondenfluisteraar :-)







woensdag 26 oktober 2016

Week 21... 2016


Week 21 zit er ondertussen ook al lang weer op.


Een week waarin we regelmatig van mooie zonsondergangen genoten hebben.


Een week waarin we eindelijk, na jaren, het dak afgetimmerd hebben.


Een week waarin we een nieuw watervalletje ontdekt hebben, niet erg ver bij ons vandaan, te samen met Michel en familie.


Een week waarin we besloten hebben, dat komende winter de dode spar omgezaagd gaat worden.
Plots zagen we afgelopen zomer dat de spar bruin werd, we hebben absoluut geen idee hoe dat kon gebeuren.


Een week waarin we een leuk kapelletje hebben bewonderd.


Het kapelletje bij zonsondergang...


Het kapelletje van voren...
Deze staat boven op een heuvel met erg leuke vergezichten.

Tja... en dan zitten we plots alweer in de laatste week van ons verblijf hier. Dat ik me daar nou echt op verheug kan ik niet zeggen, de natuur, stilte, vrijheid, bergen e.d. zou ik allemaal gaan missen en ook ons knus huisje hier.
Uiteraard staat er ook wel weer wat leuks tegenover, al kan ik nu (zo deze laatste week) bijna niet bedenken wat dat dan wel moet zijn ;-)
Komende dagen alles een beetje opruimen, potplanten naar binnen, afscheid nemen en...




zondag 16 oktober 2016

Na regen ...



Ondanks de druppels van twee dagen regen was het gisteren een prachtige zonnige dag (vandaag trouwens ook, weinig zon maar wel een stuk warmer), dat loopt toch net eventjes wat fijner als dat het regent.
Twee keer daags maken we een redelijke wandeling (Mila mag ondertussen ook al een aardig stuk mee lopen) en soms maken we tussendoor nog een klein wandelingetje.
's Ochtends lopen we vaak in de bossen rondom huis en 's middags pakken we regelmatig even de auto om elders te lopen... of ook hier in de bossen. Soms zelfs nog een extra grote wandeling tussendoor met onze Vidor.
Het fijne hier is, dat de honden los mee kunnen vanuit huis de bossen in en langs weilanden. Geen verkeer, op een enkele trekker na.
Al met al wordt er hier heel wat afgelopen ;-)


Paarden bewonderen, zoals deze sproet met witte wimpertjes ;-)


Er staan momenteel 5 niet ver bij ons vandaan, waar ik regelmatig 's morgens even heen loop.


Ook over bovenstaand pad, met voornamelijk beuken en eiken, lopen we 's morgens.

Helaas hebben ze langs dit pad verscheidene bomen gemerkt en genummerd. O.a. prachtige mooie dikke oude beuken en eiken, waaronder de dansende beuk en eik waar ik afgelopen mei over geblogd heb. Deze bomen worden te zijner tijd allemaal gekapt.
Natuurlijk weten we wel dat dit hier een bosbouw gebied is, maar jammer is het soms wel als er weer een mooi stukje bos gekapt gaat worden. Wel worden er vaak gelijk nieuwe bomen geplant, maar ja dat duurt ..tig jaar voordat dat volwassen bomen zijn.
Al met al ziet het pad er waarschijnlijk volgend jaar ietwat anders uit... vast ook wel weer mooi (hoop ik). 


Bijna dagelijks komen we ook langs dit grote koeienveld, een paar minuten lopen vanaf ons huis.

Mila vindt het altijd reuze interessant al die koeien, vooral de smeuïge koeienvlaaien (bah, bah en nog eens bah).


Na, of tijdens regen, ziet het er in de tuin vaak wat troosteloos uit. Stoelen nat, plassen water, ons wasrek nat...



Al geven de druppels op het wasrek wel mooie foto's ;-)


vrijdag 14 oktober 2016

Week 20... 2016


Henk is voor de laatste keer deze zomer/herfst in zijn uppie naar Nederland, de volgende keer gaan we met zijn allen.

In zo'n week, hier in mijn eentje, kom ik niet tot veel. Reden daarvan zijn voornamelijk de beesten en bovenal onze 'kleine' Mila die continu mijn aandacht vraagt.
Mila is een ontzettende lieve meid, maar tegelijkertijd een ONTZETTENDE deugniet die ik geen minuut (seconde) uit het oog kan laten. Als ik me even omdraai dan presteert zij het om wat te doen wat ik niet wil hebben. Zij heeft al menig potje gebroken, menig kussentje aangevreten, menige kattenkeutels opgesnoept, menige koeienvlaaien verorbert, etc. etc. zo kan ik nog wel even doorgaan ;-( Maar als ze slaapt... oef... dan is ze ZO ONTZETTEND lief ;-)

Verder is hier het jachtseizoen alweer in volle gang, dat went bij mij totaal niet. Zo'n verschrikkelijke onnozele hobby. Met wildbeheer heeft het mijns inziens ook totaal niets te maken. Dit jaar is er hier zeer weinig wild te bekennen, sporadisch zie ik een ree. Daar hadden wij het ook even over met 1 van de jagers, die dat bevestigde. Dan vraag ik me toch echt af waarom dan die enkele ree, die hier nog rond huppelt, proberen af te schieten. HOBBY, laat ze toch kleiduiven gaan schieten in plaats van de bossen continu onveilig maken. Want lekker op je gemak loop je niet door de bossen als je een vermoeden hebt dat er jagers rond lopen (wat met zeer grote regelmaat gebeurt).
De meeste jagers hier jagen in groot groepsverband, oranje hesjes aan, jachtgeweertjes in de aanslag, meute honden die blaffend door de bergen rennen. Maar enkel heb je ook een fanatiekeling die er eventjes in zijn uppie op los jaagt, zonder oranje hesje, zonder jachthonden... sluipend door de bossen met geweer in de aanslag. WALGELIJK, omdat het een vreselijk onveilig gevoel geeft als ik met de honden erop uit ben.

Verder was het hier een vrij stille week, op de knallen na, een week waarin mijn oude bolbegonia het nodig vond om nog even vrolijk te gaan bloeien...


Een week dat er eindelijk weer wat nattigheid uit de lucht kwam vallen, verveelt trouwens snel al is het wel goed voor onze bron die alweer droog stond.
Een koude week, waarin de houtkachel de gehele dagen aan stond.
Een week... ha... geen tijd meer om verder te bloggen want de honden willen eruit ;-)

FIJN WEEKEND





zaterdag 8 oktober 2016

week 19... 2016


Week 19 zit er ondertussen ook al op.

Zo zit je nog in zomerse sferen en plots moet de kachel aan. Dan komt, helaas, ook het gevoel bovendrijven dat de zomer voorbij is.
Ook merken we hier in huis al een beetje dat we binnen niet al te lange tijd weer naar Nederland vertrekken. De kamerplanten, die we in het begin van ons verblijf meenamen naar hier, zijn al terug naar Nederland, zo ook enkele andere spullen. Dan wordt het plots toch wat kaler hier in huis.


Momenteel zitten we wat meer binnen, al moet ik zeggen dat we tussen de middag nog steeds buiten eten en ons kopje koffie drinken in het zonnetje.


Verder zijn we weer druk bezig geweest om de houtvoorraden aan te vullen, een jaarlijks terugkerend gebeuren. Hout zagen, kloven en stapelen. Gelukkig vinden we het beiden wel leuk werk, want er gaat vaak heel wat hout door. De afgelopen dagen hebben we twee houtkachels de gehele dagen branden,vanaf 's morgens zo rond een uurtje of zes 1 bij Henk zijn werkplek op de mezzanine en ietsie (ahum...) later de kachel in de woonkeuken, wel met de deuren er gezellig bij open ;-) 


De groentetuin is helaas ook op zijn retour, er hangen nog enkele zielige tomaatjes, nog enkele pepertjes en paprika's, wat ruccola en nog een paar courgettes... dat was het zo'n beetje wel.
Ah... nee niet helemaal, er staat ook nog boerenkool... nou ja nog wel kleine zielige plantjes, maar we hopen dat we er in de winter van kunnen eten ;-) 


Met de bloemen in de tuin wordt het ook wat minder, er staan nog wat grote herfstasters te bloeien, de hortensia's hebben nog wat kleur, her en der nog een enkel margrietje en nog wat dahlia's, die ik gebruik voor op de bloemenvazen. HERFST...


Bovenstaande foto is onze Mila met haar kapje. HET KAPJE IS GELUKKIG WEER AF na 3 weken. Het kapje was ook compleet gebutst en er waren wat stukken afgebrokkeld.
Zoals je kunt zien op de foto was het een behoorlijke grote kap, waar niet echt lekker mee te knuffelen viel. Natuurlijk deden we dat wel en Mila ging ook wel met de kap bovenop Vidor liggen en ravotten. Maar... wat een verademing dat het gekke ding nu eindelijk weer af is. Heerlijk weer de gehele dagen knuffelen samen.
Niet alleen voor ons en Mila een verademing, maar ook...


Ook voor de katten, in dit geval Bullie, is het een verademing.


En natuurlijk ook voor de honden, helemaal voor grote 'broer' Vidor.
KNUFFEL, KNUFFEL...




 

vrijdag 30 september 2016

Week 18... 2016


Week 18 zit er al bijna op, een week waarin onze bron weer leeg stond vanwege aanhoudende droogte, een week waarin we weer veel buiten waren, een week waarin bijna een reiger op mijn hoofd belandde, een week waarin we een ongewilde bezoeker in de tuin hadden, een week...


De ongewenste bezoeker in onze tuin, ssssslang... brrr...


Daar waren we niet echt blij mee, eerlijk gezegd helemaal niet.


Onze Vidor stond plots ergens tegen te blaffen, even kijken en toen zagen wij de slang. Het kopje thee, die we net heerlijk in het zonnetje zaten te drinken, smaakte plots niet meer. De honden gelijk naar binnen gebracht, om vervolgens de slang te verwijderen.
Brrr... daarna toch even met een vreemd gevoel door de tuin gelopen. Natuurlijk weten we dat er slangen voorkomen, ook op ons terrein, maar als je ze dan ziet voelt het toch net even anders ;-(
Achteraf, na wat gezoek op internet, denk ik dat het een ringslang is, een vrij ongevaarlijke slang. Tja... hoe dan ook, als niet slangenkenner zag het er toch best aardig eng uit ;-)

Even heel iets anders.
Eergisteren liepen we met ons allen door het bos, de honden en wij. Vidor en Mila voorop, Henk daar achter en helemaal achteraan kwam ik samen met onze Mitsie aan gesjokt. Plots hoorde ik wat lawaai in een boom, niets vreemds...gebeurt wel vaker. Toch gelijk maar even naar boven kijken, zie ik wat vaags, tussen het dichte gebladerte in het donkere bos, naar beneden vallen. Mijn eerste gedachte was dat het een buizerd was die achter een prooi aan zat. Dus KIJKEN... Veel gefladder en lawaai, spannend. Plots, voordat ik er erg in had, kwam er een kleine reiger uit de boom vallen, vlak naast mij. Het had niet veel gescheeld of ik had hem op mijn hoofd gehad. De reiger schudde zijn veren wat op en liep daarna over het zandpad weg. Hoe en wat verder met de reiger kon ik niet zien, omdat Vidor en Mila nog niets in de gaten hadden en ik dit ook graag zo wou houden. Helaas geen foto...


Wel even een foto van vele mooie kalebassen uit de tuin...


Tot slot, als afsluiting van week 18, een foto van een paaltje met hoedje ;-)


FIJN WEEKEND

Klein P.Sje : Even weer voor controle met Mila naar de dierenkliniek geweest. Ziet er momenteel allemaal goed uit, nog een klein weekje de vervelende kap op en oogdruppels.