Montagne Bourbonnaise

Montagne Bourbonnaise
Kom binnen, een kijkje in ons huis nemen. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

zondag 21 oktober 2018

Tomatenfeest...



Gossie, gossie, we kunnen er gewoon domweg niet tegen eten... zo ontzettend veel tomaten hebben we in de tuin. Zes verschillende soorten, de één lekkerder dan de ander. Vooral de kleintjes zijn we dol op. Bijna dagelijks worden er tomaatjes gegeten, meestal verwerkt in een salade.
Vier soorten hebben we zelf gezaaid en twee soorten zijn er spontaan opgekomen.

Waaronder...


Bovenstaande gele tomaatjes. Enorme trossen.


Ook bovenstaande rode tomaatjes zijn spontaan opgekomen.
De stengels zitten barstensvol.

Verder merken we nu toch wel echt dat de herfst zijn intrede heeft gedaan. De bloemenweelde wordt wat kariger, de bomen verkleuren en laten hun blad vallen.

Vorig jaar hebben we een paar kleine stekjes van fluweelbomen geplant. Niet eens omdat ik het van die prachtige bomen vind, maar voornamelijk omdat deze in de herfst van die schitterende kleuren kunnen krijgen.

En zie daar...


Ze zijn aangeslagen en zelfs momenteel in mooie herfsttinten.
Een uitgebloeide zonnebloem vond het nodig om zijn hoofd erin te laten rusten.

Verder in de tuin staan er nog vele goudsbloemen te bloeien, ook de Oost-Indische kers bloeit nog raak.

 

Heerlijke en vooral gemakkelijke planten die goudsbloemen.
Het leuke is tevens dat ze nog vrij laat bloeien.

Het lijkt haast alsof er hier niets anders is dan de tuin, zo is het ook ;-) 
Nee hoor, dat valt wel mee. Mijn hoofdpijn is gelukkig weg, dankzij de zware medicijnen, zodoende maken we ook weer vaker leuke uitstapjes. Helaas heeft ons fototoestel wat nukken, is aan vervanging toe denk ik, vandaar dat ik weinig foto's maak. Heb hem bijna nooit bij mij.


Nog wel een leuke foto van de hondenpoten, althans zelf vind ik hem wel leuk.
En zie dat ene neusje...

Vaak wel grappig, zo gauw ik een kussen op de bank voor het huis leg, gaan de honden er vaak met zijn beiden op liggen. Zo kwam ik van de week de deur uit en zag ik acht hondenvoetjes, snel de camera erbij... stak er tevens een neusje naar voren ;)

Ah... en nog eventjes iets.
Vanwege het gedoe met mijn gezondheid werd mij geadviseerd om minder suiker en minder zout te gaan gebruiken. Tevens kun je van die medicijnen behoorlijk aankomen.
Kan u vertellen dat zoiets nog niet meevalt hier in een land met zoveel lekkernijen.
Uiteraard doe ik stevig mijn best, ben al wat kilo's afgevallen (heb ik het komende jaar wat meer ruimte om aan te komen), maar in de winkels en bij de bakker loopt me het kwijl soms zo'n beetje uit de mond. 's Avonds, tijdens de warme maaltijd, met een afgunstige blik naar Henk zijn goedgevulde bord kijken, onderwijl mijn eigen laf klein maaltje naar binnen werkend.
Voornamelijk het zout mis ik, ik ben nogal dol op zout... veel zout op zo'n beetje alles. En hartigheden en chips... oi oi oi.
Ik hou helemaal niet van appels en peren, doe mij maar kroketten en frikandellen ;-)

Zo... wat zijn we weer lekker gezond bezig hè. Dadelijk een boterhammetje met komkommer en ik wens u een fijne voortzetting van deze stralende zondag.


vrijdag 12 oktober 2018

Stamppot mous...



Boerenkool...

Vandaag, voor het eerst dit seizoen, boerenkool uit eigen tuin. Uiteraard hebben wij er een stamppotje van gemaakt met spek en worst.
Mogen we wel in Frankrijk zitten, maar een boerenkool stamppotje gaat er bij ons wel in... we blijven Nederlanders (Groningers) hè!
Er staat genoeg in de tuin om nog hele vele malen stamppot mous te eten.


Terwijl ik een foto maakte van de boerenkool zag ik dit groepje paddenstoelen staan.
Zo lief... hoe die twee bovenste tegen elkaar aan schurken :)



Verder vandaag weer een heel stel kalebassen geplukt. We hadden enkele planten op ons weiland gezet, daar waar ze het uitstekend doen.
Volgend jaar willen we wat meer sierkalebassen en andere grote planten, zoals meloenen, courgettes e.d. daar neer zetten. Deze planten nemen nogal veel ruimte in, en aangezien er op het weiland ruimte in overvloed is, gaan we daar wat plek voor ze maken. Tevens hebben we daar veel meer zon als dat we in onze andere stukken moestuin hebben.




dinsdag 9 oktober 2018

Daar zijn we weer...


Daar zijn we weer...


De kwalen en de ziektes probeer ik zoveel mogelijk achterwege te laten hier op de blog... tenzij ik er behoefte aan heb om er eventjes over te klepperen.
Momenteel voel ik mij goed en we proberen zoveel mogelijk in het nu te leven... DUS... ;-)

Vorige week een weekje naar Nederland geweest, altijd leuk om even wat familie en vrienden weer te zien. Oké... niet alles was even leuk, tandartsbezoekje is nou niet echt iets waar ik naar uit kijk, maar zit er ook alweer op.

Zondag een fijne rustige terugreis naar hier, mooi reisweer onderweg net voor de dikke donkere wolken aan.
Zo'n 1050 km (zat een ommetje bij) in dik 13 uur, moet ik bij vertellen dat we wel een paar lekkere lange pauzes nemen en we mijden grotendeels de racebanen als we met zijn allen reizen. Als Henk alleen reist, dan neemt hij doorgaans wel de snelste route.
Tijdens de pauzes lekker lopen met de honden, katten hun kattensnoepjes geven, zelf wat eten en koffie drinken, uiteraard krijgen de honden dan ook wat eten en drinken. Bij droog weer is zo'n pauze altijd voor allen een klein feestje.


Momenteel is het hier walnoten rapen geblazen.


Onze walnotenboom, op het weiland, zat vol met noten.
Vandaar dat we rondom de boom, een paar weken geleden, flink gemaaid hebben.


Zodat het nu rennen is, wie er als eerste is om de noten te zoeken.

Honderden noten, je kan maar blijven rapen en eigenlijks ben ik er niet eens zo hele dol op ;-)
Maar ik kan het niet weerstaan om ze op te rapen, die zelfde gekke tik heb ik ook met van die prachtige glimmende kastanjes. Zo gauw ik ze zie liggen, huppakee in de broekzak ermee.
In Nederland gaf onze kastanjeboom dit jaar voor het eerst kastanjes, ik kon het niet laten en heb er gelijk wat meegenomen naar hier om vervolgens niet echt te weten wat ermee te doen... tja dat heb je dan ;-(


Verder eerst maar eens een stoeltje geplaatst op ons weiland, Henk volgde later met een stoeltje. Aangezien de zon momenteel wat lager staat hebben we niet zoveel zon meer bij huis, vanwege het bos. Terwijl het weiland zo'n beetje de gehele dag in de zon ligt. Ooit willen we er een vast zitje maken, want in het najaar en op zonnige dagen in de winter vinden we het prima toeven in het zonnetje.
Verder zijn we wat bezig met maaien op het weiland, natuurlijk wel om de enkele bloemetjes heen die her en der nog staan... daar zitten nog steeds hommeltjes en vlindertjes van te smullen. Niet in grote getale meer, maar toch... die paar lusten ook nog wel wat.

Ah... en al een paar dagen geen tv. BVN zit op een andere satelliet en die kunnen we nog niet vinden. We zitten te overwegen om een abonnement te nemen, maar... aan de andere kant kijken we eigenlijks helemaal niet zoveel, vandaar dat voor ons BVN in principe wel genoeg is. Geen gezap op de tv, gewoon lekker rustig want er is maar 1 Nederlandstalige zender... met veelal flutprogramma's, maar dat mag niet deren, want hij kan ook uit.

Vorige week trouwens ook nog een mooie cursus gekregen van een 'oud' buurjongen. Een cursus Frans, jaja... ik denk dat ik over een jaar vloeiend Frans spreek. Nou nog even wat moed vergaren om er aan te beginnen. Een Franse vriend van ons bood mij al aan om samen met mij de cursus te doen, dit heb ik toch maar eventjes vriendelijk afgewimpeld. Helemaal geen zin in verplichtingen. Bij mooi weer ben ik buiten en als het weer wat minder is zal ik stevig overwegen om een voorzichtige blik in de boeken te werpen.

Op naar morgen, kijken wat morgen in petto heeft.




zondag 23 september 2018

Ziekte van Horton...


Plots kwam afgelopen maandagochtend een auto aangereden.
Henk was aan het werk en ik zat in het zonnetje mijn bakje kwark naar binnen te werken.
De auto stopte naast onze auto, op de parkeerplaats bij ons huis.
Mijn eerste gedachte was : jagers, want er zat ook een hond in de auto.
Stapt, tot mijn stomme verbazing, 'mijn' huisarts met assistent uit de auto, evenals de hond.

Mijn huisarts had de uitslag van de biopt binnen.

Blij... dat er eindelijk wat gevonden is, blij dat het niet levensbedreigend is, blij dat het verholpen kan worden.
Minder blij dat het een rot ziekte is, minder blij dat ik er voor lange tijd (misschien zelfs jaren) zware medicijnen voor moet gebruiken, minder blij dat ik voor zeer lange tijd onder controle moet blijven.

Schijnt dat ik de ziekte van Horton heb.

Tja... hoe het verder allemaal gaat verlopen daar heb ik uiteraard nog geen flauw idee van. Wel ga ik mijn best doen om er met volste vertrouwen tegen aan te gaan.
De eerste tabletten zijn geslikt, dus... ik ben bezig met mijn genezing. Al moet ik wel wennen aan het idee dat ik ziek ben ;-)
Hoofdpijn is ondertussen gelukkig al behoorlijk afgenomen.

Binnenkort even een weekje naar Nederland, daarna probeer ik de blogdraad weer 'gewoon' op te pakken.


zondag 16 september 2018

Even een update...


Gossie, zitten we plotsklaps alweer halverwege september.
Even een update...



De reden dat ik momenteel niet blog is : dat ik al een tijdje zit te dokteren.
Bijna een maand geleden begon het met hoofdpijn, een vreemde abnormale hoofdpijn die maar niet over ging.
Na een tijdje toch maar even bij een dokter langs... en ja hoor : PLOTS zat ik in de 'mallemolen'.
Bloedprikken, ziekenhuisbezoek, 'kleine' (ik vond hem wel GROOT) operatie... een biopt uit mijn slagader in mijn hoofd, een scan van mijn hoofd.
Tja... en nu afwachten of er wat uitkomt.

Volgende week zouden wij op vakantie gaan, een super leuk huis geboekt, helaas moeten wij dat cancelen. Komt wel weer een andere keer, eerst hier wat uit dokteren.

Natuurlijk is het niet allemaal leed hier, tussen de misère door genieten we hier van het zalige nazomerweer, van de bloemetjes en de bijtjes.
Heerlijk hele dagen buiten en 's avonds lekker de houtkachel aan.

Ook valt er zo af en toe nog wel wat te lachen...


Henk voor de zoveelste keer de koeien (10 stuks plus 9 kalfjes) terug naar hun weiland brengen.
Ach... toch wel lief, ze kwamen natuurlijk eventjes op ziekenbezoek ;-)


Dagelijks zo'n beetje buiten ons middagmaal nuttigen in het zonnetje...


Volop genieten van de vele zonnebloemen die momenteel in volle bloei staan.


En... van de klaprozen die al tijden lang bloeien.
Bijna dagelijks bloeien er een paar, erg mooi.


's Avonds gezellig met ons allen voor de warme houtkachel naar de tv kijken.

Fijne voortzetting van deze zondag en misschien even duimen voor mij dat de uitslag goed uitpakt :-)



donderdag 30 augustus 2018

Even een kleintje...


Alweer een tijdje geleden dat ik de laatste blog plaatste... EN... dan nu ook nog een kleintje ;-)

Hoop binnenkort de blogdraad weer op te pakken.

Voor nu... een lieve groet en tot binnenkort.


De dagen worden ondertussen al wat korter, de spinnen hebben het alweer druk met hun webben, de zomer loopt een beetje op zijn einde... al is het nog niet echt te merken aan het weer.


maandag 13 augustus 2018

Moederzorg...



Eerst was daar het nest.
Daarna het winterkoninkje.
Het nest werd ingericht.
En plots...

PIEP, PIEP, PIEP...


Drie kleine winterkoninkjes.

Super leuk zou je zo denken en het is ook erg schattig. Moeder winterkoninkje die de gehele dag af en aan vliegt met lekkere hapjes, drie kleine bekjes die schreeuwen om het lekkernijtje. 

Maar... het nestje zit vrij laag en vlak naast onze voordeur. Om de haverklap komt er luidkeels gepiep uit en dat horen niet alleen wij... maar ook de honden en de katten.

De gehele dagen sta of zit ik hier op wacht, om honden of katten te waarschuwen. Doembeelden spoken door mijn hoofd : Wat, als ze moeder winterkoninkje pakken. Zie mezelf in gedachten al, met pincetje, ienieminie  hapjes voor de 'baby's' zoeken.
's Nachts word ik, badend in het zweet, wakker als ik een klein geluidje hoor.

Hoop van harte dat de PIEPERS snel uitvliegen.

Een bezorgde moeder...


Het nestje zit vlak onder de buitenlamp, tussen de wilde wingerd.


Een beetje een onscherpe foto van twee van de kleintjes.